De flexibiliteit van tijd is je grootste voordeel als zpp’er Copy

‘In de westerse wereld wordt tijd gezien als iets vasts en onveranderlijks,’ zegt schrijver en journalist Joshua Keating in het Smithsonian Magazine. ‘Mensen in wat wij monochrome samenlevingen noemen, hebben de neiging om taken sequentieel te voltooien.’ Met andere woorden: wij doen dingen vooral in een volgorde achter elkaar. ‘In polychrome samenlevingen,’ zegt Keating, ‘waaronder Latijns-Amerika en grote delen van Azië, verloopt de tijd vloeiender en passen mensen zich makkelijker aan veranderende omstandigheden en nieuwe informatie aan.’

Waar wij tijd zien als iets wat constant en onwrikbaar is, zien anderen dat dus heel anders.

Allen Bluedorn van de universiteit van Missouri zegt hierover: ‘Wat elke groep mensen denkt over tijd, is een gevolg van interactie met elkaar en de bijbehorende socialisatieprocessen.’

Hij zegt dus eigenlijk: wat wij van tijd vinden, leren we van elkaar. En mensen denken over de hele wereld compleet verschillend over tijd. Stel jezelf bijvoorbeeld eens deze vraag: ‘Wat is een werkweek?’ Het antwoord lijkt simpel, maar is dat niet.

Voor veel mensen is hun werkweek redelijk afgebakend. Ze zitten van maandag t/m vrijdag op kantoor, bijvoorbeeld van acht tot vijf, exclusief reistijd. Voor anderen bestaat een werkweek uit vier dagen van acht uur, of drie van negen of ze werken de ene week vier en de andere week drie dagen. Weer anderen werken in ploegendiensten of alleen de ochtenden.

Mijn [van Driel] werkweek ziet er weer heel anders uit. Ik breng ’s morgens eerst de kinderen naar school en ga dan een halfuur sporten. Ik schrijf van tien tot twee en haal ze dan weer op. De rest van de dag ben ik druk bezig met brengen en halen naar vriendjes en sport, met boodschappen doen en koken. Maar tussendoor beantwoord ik met alle plezier mailtjes op mijn telefoon, praat met lezers en fans via social media, schrijf mooie zinnen op en mail actiepunten naar mijzelf. Werk en privé lopen bij mij vaak door elkaar heen.

‘s Avonds, wanneer de kinderen op bed liggen, geef ik vaak lezingen of schrijf ik nog wat aan een boek of beantwoord mail. Maar het is net zo vaak helemaal anders. Veertig dagen per jaar ga ik om zeven uur de deur uit om een school ergens in het land te bezoeken en daar interactieve voorstellingen te geven over mijn jeugdboeken. En als het mooi weer is, ga ik buiten zitten lezen of schrijven en als ik zin heb, ga ik overdag naar de bioscoop terwijl de rest van Nederland hard aan werk is.

Mijn werkweek is zelden hetzelfde en ik pas mijn urenplanning aan de omstandigheden aan.

In Japan hanteren ze andere definities van een werkweek dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten (waar veel mensen twee banen hebben) of Europa. En ook binnen Europa zijn de verschillen groot.

Toch denken mensen als ze het over hun werk en hun week hebben vaak dat het voor hun gesprekspartner min of meer hetzelfde zal zijn. En dat geldt eigenlijk voor alle definities van tijdbesteding die we hebben. We denken dat we het allemaal over hetzelfde hebben, maar dat is maar zelden zo.” “Dagen, maanden en jaren zijn gebaseerd op de rotatie van de aarde en de maan, het zijn constructies gebaseerd op natuurlijke fenomenen. Maar seconden, minuten en uren zijn door ons bedacht, dat zijn menselijke constructies. Seconden, minuten en uren bestaan niet in de natuur. ‘Zaten er maar meer uren in een dag,’ verzucht men vaak. Maar als er meer dan vierentwintig uren waren, dan duurden ze ook korter. Een dag is gewoon een dag en die is voor iedereen even lang, wie je ook bent. Maar dat ervaren we niet zo.”

Iedereen kent het gevoel van een leuke dag die te snel gaat en een vervelende dag die te lang duurt. Ons idee van tijd is afhankelijk van hoe wij die invullen.